من ازاين پس به همه عشق جهان مي خندم

به هوس بازي اين بي خبران مي خندم.

من از آن روزي که دلدارم رفت

به غم و شادي عشق دگران مي خندم

خنده ي تلخ من از گريه غم انگيز تر است

کارم از گريه گذشته است بدان ميخندم

دیگران می گویند : چه شود فرداها

من به دیروز و پری روز جهان میخندم

گفته بودند که عشق اول بیخبری است

هست اما آرام من به این بیخبران میخندم

شبهاي بلند بي عبادت چه كنم؟

تن من به گناه كرده عادت چه كنم؟

ياران همه گويند خدا مي بخشد گيرم كه بخشيد ز خجالت چه كنم؟

باورم نايد كه عاشق گشته ام

گوئيا «او» مرده در من كاينچنين

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آئينه می پرسم ملول

چيستم ديگر، بچشمت چيستم؟

ليك در آئينه می بينم كه، وای

سايه ای هم زانچه بودم نيستم

همچو آن رقاصه هندو به ناز

پای می كوبم ولی بر گور خويش

وه كه با صد حسرت اين ويرانه را

روشنی بخشيده ام از نور خويش

ره نمی جويم بسوی شهر روز

بی گمان در قعر گوری خفته ام

گوهری دارم ولی او را ز بيم

در دل مرداب ها بنهفته ام

می روم ... اما نمی پرسم ز خويش

ره كجا ... ؟ منزل كجا ... ؟ مقصود چيست؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم

كاين دل ديوانه را معبود كيست

«او» چو در من مرد، ناگه هر چه بود

در نگاهم حالتی ديگر گرفت

گوئيا شب با دو دست سرد خويش

روح بی تاب مرا در بر گرفت

آه ... آری... اين منم ... اما چه سود

«او» كه در من بود، ديگر، نيست، نيست

می خروشم زير لب ديوانه وار

«او» كه در من بود، آخر كيست، كيست؟

- من از طرف آقاي احمدي نژاد، از آقاي موسوي عذر مي خواهم که راي لازم را براي رياست جمهوري نياورده اند.

- من از طرف همه کساني که به آقاي احمدي نژاد راي داده اند، از کساني که به آقاي موسوي راي داده اند عذر مي خواهم که چرا دو سوم از يک سوم بيشتر است.

- من از طرف همه روستاييان و شهرستاني هاي مناطق محروم ، از بالاشهري ها به ويژه بالاشهرنشين هاي تهراني عذر مي خواهم که به آقاي موسوي راي نداده اند.

- من به عنوان يک تهراني از طرف مردم مختاري و جواديه و شوش ، از ساکنان محترم ولنجک و ونک و شمرون عذر مي خواهم.

- من به عنوان يک مشهدي از طرف بچه محل هاي گلشهر و سيّدي و طلاب ، از اهالي محترم و متشخص سجادشهر و اماميه و آب و برق عذر مي خواهم.

- من به عنوان يک ايراني از طرف مردم کهنوج و عنبرآباد کرمان ، از آقاي ميرحسين موسوي عذر مي خواهم که به موج سبز نپيوستند.

- من از طرف مردم لرستان و آذربايجان، از دکتر زهرا رهنورد عذر مي خواهم که بر خلاف توقع ايشان ، قبيله گرايي و نژادپرستي نکرده اند و بر اساس مصلحت شان تصميم گرفته اند.

- من از طرف شوراي نگهبان از اوباما و نتانياهو عذر مي خواهم که به محض مشخص شدن نتيجه انتخابات به نفع احمدي نژاد ، اعتبار انتخابات ايران را لغو نکرده است.

- من به طور کلي عذر مي خواهم و اميدوارم اغتشاش گران محترم به من و ساير مردم فرصت دهند تا بار ديگر پيش از راي دادن ، نظر آنان را جويا شويم.

- من اساساً عذر مي خواهم و تعجب مي کنم چرا به خاطر اين که به احمدي نژاد راي داده ام ، خدا مرا به سنگ و چوب تبديل نکرده است!

- من همچنان عذر مي خواهم... 

تا نهان سازم از تو بار دگر

راز اين خاطر پريشان را

می كشم بر نگاه ناز آلود

نرم و سنگين حجاب مژگان را

 دل گرفتار خواهش جانسوز

از خدا راه چاره می جويم

پارساوار در برابر تو

سخن از زهد و توبه می گويم

آه ... هرگز گمان مبر كه دلم

با زبانم رفيق و همراهست

هر چه گفتم دروغ بود، دروغ

كی ترا گفتم آنچه دلخواهست

تو برايم ترانه می خوانی

سخنت جذبه ای نهان دارد

گوئيا خوابم و ترانه تو

از جهانی دگر نشان دارد

شايد اينرا شنيده ای كه زنان

در دل «آری» و «نه» به لب دارند

ضعف خود را عيان نمی سازند

رازدار و خموش و مكارند

آه، من هم زنم، زنی كه دلش

در هوای تو می زند پر و بال

دوستت دارم ای خيال لطيف

دوستت دارم ای امید محال

تـــــــــــــــــولدم مـــــــــــــــــــــبارک ... !

تا غم دل را بگوش چشمه بگويم

آب خنك بود و موج های درخشان

ناله كنان گرد من به شوق خزيدند

گوئی با دست های نرم و بلورين

جان و تنم را بسوی خويش كشيدند

بادی از آن دورها وزيد و شتابان

دامنی از گل بروی گيسوی من ريخت

عطر دلاويز و تند پونه وحشی

از نفس باد در مشام من آويخت

چشم فرو بستم و خموش و سبكروح

تن به علف های نرم و تازه فشردم

همچو زنی كاو غنوده در بر معشوق

يكسره خود را به دست چشمه سپردم

روی دو ساقم لبان مرتعش آب

بوسه زن و بی قرار و تشنه و تبدار

ناگه در هم خزيد ... راضی و سرمست

جسم من و روح چشمه سار گنه كار

شب تيره و ره دراز و من حيران

فانوس گرفته او به راه من

بر شعله بی شكيب فانوسش

وحشت زده می دود نگاه من

 
بر ما چه گذشت؟ كس چه می داند

در بستر سبزه های تر دامان

گوئی كه لبش به گردنم آويخت

الماس هزار بوسه سوزان

 
بر ما چه گذشت؟ كس چه می داند

من او شدم ... او خروش درياها

من بوته وحشی نيازی گرم

او زمزمه نسيم صحراها

 
من تشنه ميان بازوان او

همچون علفی ز شوق روئيدم

تا عطر شكوفه های لرزان را

در جام شب شكفته نوشيدم

باران ستاره ريخت بر مويم

از شاخه تكدرخت خاموشی

در بستر سبزه های تر دامان

من ماندم و شعله های آغوشی

می ترسم از اين نسيم بی پروا

گر با تنم اينچنين درآويزد

ترسم كه ز پيكرم ميان جمع

عطر علف فشرده برخيزد!

سلام دوستان !

امروز میخوام به جای شعر و مطالب عاشقانه , یه معما بزارم براتون !

معمایی که جوابش در کتابخانه لندن میباشد ...

تعداد اندکی تونستن جواب بدن ... اولیش یه انگلیسی بوده و

مامان خودم هم  در عرض یک دقیقه جواب دادند !

معما :

چه خوردنی هست که وقتی درست میکنید هر چقدر  نمک بزنید ,

 باز هم وقتی میخواید بخورید

باید بهش نمک بزنید ؟!

دانه اندوه می كارد

مو سپيد آخر شدی ای برف

تا سرانجامم چنين ديدی

در دلم باريد ... ای افسوس

بر سر گورم نباريدی

چون نهالی سست می لرزد

روحم از سرمای تنهائی

می خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنيای تنهائی
 
ديگرم گرمی نمی بخشی

عشق، ای خورشيد يخ بسته

سينه ام صحرای نومیديست

خسته ام، از عشق هم خسته

غنچه شوق تو هم خشكيد

شعر، ای شيطان افسونكار

عاقبت زين خواب دردآلود

جان من بيدار شد، بيدار

بعد از او بر هر چه رو كردم

ديدم افسون سرابی بود

آنچه می گشتم به دنبالش

وای بر من، نقش خوابی بود

ای خدا ... بر روی من بگشای

لحظه ای درهای دوزخ را

تا به كی در دل نهان سازم

حسرت گرمای دوزخ را؟
 
ديدم ای بس آفتابی را

كاو پياپی در غروب افسرد

آفتاب بی غروب من!

ای دريغا، درجنوب! افسرد

بعد از او ديگر چه می جويم؟

بعد از او ديگر چه می پايم؟

اشك سردی تا بيفشانم

گور گرمی تا بياسايم

پشت شيشه برف می بارد

پشت شيشه برف می بارد

در سكوت سينه ام دستی

دانه اندوه می كارد

تو در چشم من همچو موجی

نسيم هزار آرزوی فريبا

تو موجی

نگاه مه آلوده ديدگانت

تو دائم بخود در ستيزی

تو آن ابر آشفته نيلگونی

چه می شد خدايا ...

در منی و اينهمه زمن جدا

تو نشسته گرم گفتگوی غير

غرق غم دلم بسينه می طپد

با تو بی قرار و بی تو بی قرار

وای از آن دمی كه بی خبر زمن

بركشی تو رخت خويش ازين ديار

سايه توام بهر كجا روی

سر نهاده ام به زير پای تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا كه بر گزينمش بجای تو

شادی و غم منی بحيرتم

خواهم از تو ... در تو آورم پناه

موج وحشيم كه بی خبر ز خويش

گشته ام اسير جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم ... دريغ و درد

رشته وفا مگر گسستنی است؟

بگسلم ز خويش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر شكستنی است؟

ديدمت شبی بخواب و سرخوشم

وه ... مگر بخواب ها ببينمت

غنچه نيستی كه مست اشتياق

خيزم وز شاخه ها بچينمت

شعله می كشد به ظلمت شبم

آتش كبود ديدگان تو

ره مبند ... بلكه ره برم بشوق.

در سراچه غم نهان تو ...

بعضی وقتها بازگشت هم خوب چیزیه !!!!

خوشحال شدم از نظرات شما دوستان گل ...

۱ ) قبل ازدواج :

مرد : دیگه نمی تونم منتظر بمونم ...

زن : میخوای از پیشت برم ؟

مرد : فکرشم نکن !

زن : منو دوست داری ؟

مرد : البته .

زن : تا حالا به من دروغ گفتی ؟

مرد : نه , چرا این سؤال رو می پرسی ؟

زن : منو مسافرت می بری ؟

مرد : مرتب .

زن : منو کتک می زنی ؟

مرد : به هیچ وجه .

زن : می تونم بهت اعتماد کنم ؟

۲ ) بعد از ازدواج :

همین متن رو از پایین به بالا بخونید !

روز۲۰ فروردین

سالروز میلاد با سعادت بانوی بزرگوار خانوم لیلی ٬ 

منجی گمراهان و مفسدین عالم ٬

 بر همه ی مسلمین و مشرکین جهان ٬ تبریک و تهنیت باد ...

خداوندا !

از عمر همه ی گمراهان و مفسدین عالم کم بفرما

 و بر عمر ایشان افزون فرما ... !

آمین یا ربّ العالمین ...

رشته ای بود و گسست

دل چو از بند تو رست

جام جادوئی اندوه شكست

آمدم تا بتو آويزم

ليك ديدم كه تو آن شاخه بی برگی

ليك ديدم كه تو به چهره امیدم

خنده مرگی

وه چه شيرينست

بر سر گور تو ای عشق نيازآلود

پای كوبيدن

وه چه شيرينست

از تو ای بوسه سوزنده مرگ آور

چشم پوشيدن

وه چه شيرينست

از تو بگسستن و با غير تو پيوستن

در بروی غم دل بستن

كه بهشت اينجاست

بخدا سايه ابر و لب كشت اينجاست

تو همان به كه نينديشی

بمن و درد روانسوزم

كه من از درد نياسايم

كه من از شعله نيفروزم ...

كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم